การสื่อสาร(communication)ในนักกีฬาว่ายน้ำ

 
ภาษาที่เรียบง่าย(Plain language)
ย่อมเป็นที่ชัดเจนกันอยู่แล้วว่าการสื่อสารด้วยคำพูดที่ดีนั้น ขึ้นอยู่กับการ ใช้ภาษาที่เรียบง่ายและเข้าใจง่าย กฎธรรมดาๆข้อนี้
มักจะถูกหลงลืมเสมอ  ในเด็กเล็กๆ ภาษาคือสิ่งสำคัญที่สุดที่จะใช้ในการเสริมเเรง และดึงความสนใจของพวกเขาไว้
และใช้ในการเน้นถึงเรื่องใดก็ตามที่เราต้องการสอน เด็กๆจำเป็นต้องมองเห็นภาพ สิ่งที่เรากำลังพูดถึงและต้องลงมือทำสิ่งนั้นด้วย
เมื่อพวกเขาตั้งใจดู และทำ เราควรจะใช้คำใหม่ๆแก่เขาเพื่อนำไปใช้กับสิ่งที่พวกเขาทำ     สิ่งที่ทำผิดกันเสมอๆก็คือ การใช้ภาษา
ที่เข้าใจได้ยาก เช่นภาษาต่างประเทศกับนักว่ายน้ำที่เพิ่งเข้ามาหัดใหม่ แรกๆการสอนควรพูดถึงสิ่งที่มองเห็นได้ ควรสาธิต  ทดลองทำ
แล้วบรรยายไปด้วยในขณะที่กำลังทำ และหลังจากทำเสร็จแล้ว กฎในเรื่องนี้ควรจะเป็น ทำให้ดูหรือ ทำ แล้ว บอก ไม่ใช่บอกแล้ว  ทำให้ดู 
 
สิ่งที่เป็นประโยชน์มากก็คือการเฝ้าสังเกตเด็กๆอย่างละเอียด  นั่งฟังและเฝ้าดูอย่างตั้งใจ   ในขณะที่พวกเขาพูดคุยและเล่นกัน 
โค้ชอาจเรียนรู้สิ่งที่มีประโยชน์หลายอย่างด้วยวิธีนี้  เช่น ในกลุ่มของพวกเขา เด็กๆมีวิธีคิดอย่างไร  อะไรสำคัญต่อพวกเขา
ใครสำคัญต่อพวกเขา และวิธีที่พวกเขาคุยกัน    ภาษาที่พวกเขาใช้เป็นอย่างไร ขณะกำลังสอนเด็กหรือผู้ใหญ่ก็ตาม โค้ชควรไวต่อการ 
  มีสีหน้าท่าทางที่แสดงความฉงน  หรือ ปฏิกิริยาอื่นๆเช่น เบนสายตาไปมองระหว่างผู้คน เป็นต้น นั่นเป็นการแสดงออก
ถึงความสับสนในใจหรือไม่เห็นด้วย  โค้ชต้องเตรียมตัวเตรียมใจพร้อมที่จะหยุด  และพยายามค้นหาสาเหตุออกมาให้ได้
คำถามคล้ายๆอย่างนี้ “เข้าใจที่สอนไหม? ถ้าไม่เข้าใจ จะอธิบายให้ฟังอีกหน่อยนะ” หรือ “ที่ครูสอนมานี่
ทำให้เธอเข้าใจได้ไหม?”จะช่วยได้ ้ เหนือสิ่งอื่นใด โค้ชควรมีความอดทนและมีน้ำใจเมตตา ในความพยายามที่จะช่วยให้ผู้คนเข้าใจ
  ถ้าโค้ชแสดงความใจร้อน หรือทำอะไรๆที่เป็นการเยาะเย้ยถากถาง ต่อคนที่ไม่เข้าใจหรือถามคำถาม หรือทำให้ยุ่งยากใจ 

คำถามที่จริงใจอื่นๆก็จะถูกเก็บไว้ไปด้วย

ตัวอย่าง

โค้ชต้องจำไว้ว่า ประสบการณ์  วัยของโค้ชมักจะทำให้โค้ชอยู่ในโลกที่แตกต่างจากเด็กเสมอ ตัวอย่างจากประสบการณ์ของโค้ชเอง
ใช้ไม่ค่อยได้ผลกับเด็กๆ เด็กๆ   ตัวอย่างที่ดึงมาจากภาพยนต์ รายการทีวี และเพลงที่เด็กๆรู้จักดีจะใช้ได้ผลดีกว่าเพราะมันจับใจ 
และดึงความสนใจของเด็กได้
ooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo
 
 
 
 
 
 
 
 
 
OOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO